در حضور واژه های بی نفس
صدای تیک تیک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی

ببین اندام تنهاییم را
که در لحظه های خاکستری
در انتظار طلوع خورشید است

این شب ها
چشم های من خسته است
گاهی اشک ، گاهی انتظار
این سهم چشم های من است

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند
و من سکوت می کنم....
این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

صدای جیر جیرک ها به گوش می رسد
سکوت را نوازش می دهند
و جای خالی آدم های شب نشین را
با نگاهی معصومانه پر می کنند

در امتداد نگاه تو
لحظه های انتظار شکسته می شود
و بغض تنهایی من
مغلوب وجود تو می شود

تا از یگانه دوستی که تا وقتی توان دارد دوستیش را بدون چشمداشتی

به تو ارزانی میدهد

تا مر حمی باشی بر زخم های کهنه اش

و سپاس گویش باشی

سپاس می گویم تورا که از بدو انسانیت تا کنون بی دریغ

از چیزی برایم مادری کردی

برایم کوشیدی

در خانه صدای تو است که همیشه خانه را برایم معنا میسازد

بمان همیشه پیشم بمان که رفاقتت از هر رفاقتی برایم پاک ترو با حرمت تر است

آری همه میدانیم درزمان سرما همیشه دست مهربان مادر است

که گرما بخش وجود یخ زده ی ما می شود

همیشه نگران است مبادا چشم زخمی فرزندش را عذاب دهد همیشه دوستت دارم

به یادت هستم و خدا را شکر می کنم برای داشتن این موهبت الهی

 خدایا تملم مادر ها را یرای فرزندانشان سالم و سلامت نگاه دار

مادر عزیزم مادر گلم قربون تمام زحمت هایی که تا حالا برام کشیدی برم

از تمام وجود دوست دارمت از عمیق ترین نقطه دلم دوست دارمت

روز مادر بر تمام مادر های جهان مبارک باد

مادرم روزت مبارک

قلبی که از بودن آن با خبر است و قلبی که از حظورش بی خبر

قلبی که از آن با خبر است همان قلبی ست که در سینه می تپد

همان که گاهی می شکند

گاهی می گیرد و گاهی می سوزد

گاهی سنگ می شود و سخت و سیاه

و گاهی هم از دست می رود

با این دل است که عاشق می شویم

با این دل است که دعا می کنیم

با همین دل است که نفرین می کنیم

و گاهی وقت ها هم کینه می ورزیم

اما قلب دیگری هم هست.قلبی که از بودنش بی خبریم

این قلب اما در سینه جا نمی شود

و به جای اینکه بتپد.....می وزد و می بارد و می گردد و می تابد

این قلب نه می شکند نه میسوزد و نه می گیرد

سیاه و سنگ هم نمی شود

از دست هم نمی رود

زلال است و جاری

مثل رود و نسیم

و آنقدر سبک است که هیچ وقت هیچ جا نمی ماند

بالا می رود و بالا می رود و بین زمین و ملکوت می رقصد

این همان قلب است که وقتی تو نفرین می کنی او دعا می کند

وقتی تو بد می گویی و بیزاری او عشق می ورزد

وقتی تو می رنجی او می بخشد...

این قلب کار خودش را می کند

نه به احساست کاری دارد نه به تعلقات

نه به آنچه می گویی نه به آنچه می خواهی

و آدمها به خاطر همین دوست داشتنی اند

به خاطر قلب دیگرشان

به خاطر قلبی که از بودنش بی خبرند

بر آبگينه‌اي از جيوه‌ي سكوت

باز باران

مي خورد بر بام خانه

من به پشت شيشه تنها

ايستاده

در گذرها

رودها راه اوفتاده

با دوپاي کودکانه

مي پريدم همچو آهو

مي شنيدم از پرنده

داستانهاي نهاني

از لب باد وزنده

راز هاي زندگاني

بس گوارا بود باران

وه! چه زيبا بود باران

مي شنيدم اندر اين گوهرفشاني

رازهاي جاوداني، پند هاي آسماني

"بشنو از من کودک من

پيش چشم مرد فردا

زندگاني - خواه تيره، خواه روشن -

هست زيبا، هست زيبا، هست زيبا!"

يادش بخير دوران دبستان! ديشب که بارون ميومد ياد اين شعره افتاده بودم و همين قسمتهاي

کمش که يادم مونده بود با خودم تکرار ميکردم....

پاك                   يعني

سرزمين                         لحظه  

يعني                                    بيداد

عشق                                            من

  باختن                                                          عشق

جان                                                                        يعني

زندگي                                                                             ليلي و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق يعني ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                           آميختن                                            افروختن

يعني                                  به هم          عشق                                  سوختن

چشمهاي                        يكجا                    يعني                          كردن

پر ز                   و غم                            دردهاي                گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه                    مخزن

اسرار             يعني

من / عشق

لاف عاشقی

غریبی بی کسی اندازه داره

دل منم آخه خدایی داره

یه گیتار شکسته همدم من

یه کولی و غریب وبی نشونه

اونی که یه روزی دلش با من بود

ببین قلبش شده یه تیکه از سنگ

اونی که لاف عاشقی رو می زد

ببین تنهام گذاشت با کلی نیرنگ

از دنیا چیزی طلب نمی کنم .

 جز آنکه مرا با تفکرات

شاعرانه ام تنها بگذارد .

 ساعتها. روزها.ماه ها.

 سالها .قرنها...

من تنهايـي را

در التهاب لحظه ها

از پس ديوار شب

و در آيـيـنه بـاور خـود

احساس مي كنم.

قسم به زمـان,اشــك

تــنـها گــــواه

اين حضور تلخ بـود...

تنهايي نه به معناي بي کس بودن بلکه به معناي

کسي را داشتن و به دنبال او گشتن است

 ***

من همانم که تو در یاد منی

یادی کنم از آن یادگاری که بودم که در کنارت و بودی در کنارم.

هر چند بی کلام  لیکن بدانم هر چه در دل داشتم بر تو نمایان بود.

به راستی که گمانم آنچنان بود که گویی من تو و تو چون منی.

ولی اینک چه با من مانده جز یادی خیالی و نگاه بی پناهی و سکوتی ممتد .

صبر را در پیش گیرم که همان است تا رهی بر خویش گیرم .

منم آن عشق روحانی

فتادم بر دلت بی شک

نگاهم کردی و آن را کلامی کردی در آواز جانم

شنیدم آنکه گفتی می بدارم من تو را دوست